Ὦ Θέαινα Ἄρτεμι, ὦ Ἀφίκτωρ,
καταφεύγω πρὸς Σέ.
Σὺ, Θέαινα, διδούς ἄγνευμα,
καὶ ἡ ψυχή μου ἀνασταλύζει.
Μετὰ δρόσων εὐλογημένων παρὰ Σοῦ,
αἰσθάνομαι ἡρεμίαν,
ἐξομολογούμενος τὰ ἁμαρτήματα ἐμοῦ
ὡς ἱκέτης.
Ὦ Θέαινα, διδούς εὐλογίαν,
παύεις τὸν πόνον καὶ τὴν θλίψιν τῆς ἁμαρτίας.
Τιθεῖς ἀρωγὸς ἐπὶ βίου καὶ ἀγῶνος
πρὸς τὴν Ἀρετήν.
Καθάρσια Θέαινα Ἄρτεμι,
ἐξαλείφοις τὰ κακά
καὶ χεῖρα ὑπερέχοις ἐμοῦ.