Στον Δυτικό κόσμο μας είναι γνωστή λίγο ή πολύ η μυθολογία της διαμάχης του Εωσφόρου και του Θεού.

Κατά τον μύθο αυτό ο Εωσφόρος θέλησε να γίνει Θεός στην θέση του θεού και ξεκίνησε έναν πόλεμο εναντίον Του. Πολλοί Άγγελοι ακολούθησαν τον Εωσφόρο αλλά τελικώς έχασαν την μάχη και ο Θεός έριξε από τον Ουρανό τον Εωσφόρο και τους επαναστατημένους ακολούθους του.

Οι έκπτωτοι φυλακίστηκαν στον Άδη χωρίς να χάσουν τις υπερφυσικές δυνάμεις τους και από εκεί αφού μετατράπηκαν σε Δαίμονες συνεχίζουν τηλεπαθητικά το πόλεμο εναντίον του Θεού παρασέρνοντας στον αντίθεο πόλεμο και όσους ανθρώπους έχουν την τάση της αντιθεϊας.

Όλα τα παραπάνω αναφέρονται ως μύθος στα Χριστιανικά δόγματα.

Ύστερα από μακροχρόνια μελέτη στην αρχαία μυθολογία της αρχαίας Ελλάδας, Ιουδαϊσμού, Θιβέτ και Ινδίας κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί θεοποιούσαν τους ευεργέτες βασιλιάδες τους και δαιμονοποιούσαν τους εχθρούς της χώρας τους.

Ο Ερέννιος ο Βύβλιος αναφέρει ότι οι Θεοί των Αιγυπτίων και των Ελλήνων και των Εβραίων ήταν άνθρωποι, ότι οι Ελοχίμ ήταν οι ακόλουθοι του Κρόνου που το ανθρώπινο του όνομα ήταν Ήλος και η Τιτανομαχία ήταν μια μάχη μεταξύ του βασιλιά Βεελσάμη (μυθολογικά Δία) και του Ήλου.
Το ίδιο αναφέρει και ο Ευήμερος ότι στην νήσο Παγχαία υπήρχε μαρμάρινη πλάκα που ανέφερε ότι στον τόπο αυτό βασίλεψε ο Ουρανός, Κρόνος και Δίας.

Γενικά η άποψη ότι οι θεοί κάποτε ήταν άνθρωποι και στην συνέχεια θεοποιήθηκαν ονομάστηκε Ευημερισμός.

Με βάση τον Ευημερισμό ερευνώ κάθε μυθολογία για να αποκαλύψω την αλήθεια που κρύβεται πίσω από κάθε μύθο.

Έτσι προσπάθησα με βάση τον Ευημερισμό να ξεσκεπάσω το μυθολογικό πέπλο του μύθου της “Διαμάχης του Εωσφόρου και του Θεού”.

Πεπεισμένος πως πίσω από την μυθολογία των “Έκπτωτων” κρύβονται αληθινά ιστορικά πρόσωπα έψαξα στις μυθολογίες και των άλλων πολιτισμών και σας παρουσιάζω εδώ τι βρήκα.

Ο Δυτικός πολιτισμός πέραν του μύθου του Εωσφόρου δεν μας δίνει άλλες πληροφορίες.

Σκεπτόμενος ότι αυτός ο μύθος μπορεί να προϋπήρχε σε αρχαιότερους λαούς στράφηκα στο Θιβέτ.

Οι Δαίμονες στον Βουδδισμό
Στο Θιβέτ υπάρχει ο μύθος των 31 πεδίων της Σαμσάρα, δλδ του Κόσμου.

Ένα από τα κατώτερα πεδία είναι το πεδίο των Asura. Οι Ασούρα είναι όντα που ζηλεύουν τους Θεούς και θέλουν να γίνουν θεοί στην θέση των Θεών. Κατά τον μύθο οι Ασούρας κάποτε ήταν θεοί δλδ Devas. Όμως μέθυσαν στην γιορτή αναδοχής της ηγεσίας των θεών από τον Σάκρα και φιλονίκησαν με τους υπόλοιπους Θεούς και έτσι ξέσπασε πόλεμος στα πεδία των Θεών. Οι Ασούρας έχασαν τον πόλεμο και μετατράπηκαν σε αντίθεους και Δαίμονες και εκπέσανε σε ανίερο πεδίο αυτό που σήμερα ονομάζουμε πεδίο των Asuras. Έκτοτε είναι όντα γεμάτα θυμό, ζήλια, φιλονικία και εχθρότητα και αναζητούν συνεχώς τρόπους να ανέλθουν στο πεδίο των Θεών και να γίνουν κυρίαρχοι.

Κατά τον Βουδδιστικό μύθο όλα τα όντα ακόμη και οι Θεοί είναι θνητοί. Απλά οι θεοί ζουν πολλές χιλιάδες χρόνια και έτσι οι άνθρωποι τους νομίζουν για αθάνατους. Κατά τους Βουδδιστές όταν ένας Σάκρα πεθαίνει ένας νέος Σάκρα παίρνει την θέση του. Επίσης από τόπο σε τόπο το όνομα του Σάκρα διαφέρει. Έτσι στην Ανατολική Ασία ο Σάκρα ήταν ο θνητός Dìshìtiān, ή Shìtí Huányīn στην Κίνα και Taishakuten στην Ιαπωνία.

Οι Ασούρα διαίρούνται σε διάφορες φυλές και ομάδες. Κυριότεροι αρχηγοί των Ασούρα είναι ο Βεμασίτριν, Ραχού ή Βερόκα, και ο Παχαράντα.

Οι Δαίμονες στον Ινδουισμό
Η γνώση για τους Ασούρα προέρχεται από ακόμη πιο αρχαία εποχή. Οι Ασούρα πρωτοεμφανίζονται στον Ινδικό πολιτισμό. Κατά την Ινδική μυθολογία οι Ασούρα έχουν και καλά και κακά χαρακτηριστικά. Οι καλοί Ασούρα είναι οι Adityas και έχουν αρχηγό τον Varuna. Και οι κακοί Ασουρα είναι οι Danavas και έχουν αρχηγό τον Vritra.

Οι Δαίμονες στον Ζωροαστριανισμό
Τον 19ο αιώνα οι ιστορικοί γλωσσολόγοι και αρχαιολόγοι έκαναν μια σημαντική παρατήρηση, ότι η λέξη Asura και η λέξη Ahura έχουν κοινή ρίζα.

Έτσι έχουμε τις κοινές λέξεις μεταξύ Ινδικού πολιτισμού και (Ιρανικού), Asura(Ahura), Varuna (Vouruna), Deva(Daeva).

Το εκπληκτικό όμως δεν ήταν η ταύτιση των λέξεων αλλά ότι οι ρόλοι ήταν ανεστραμμένοι.

Έτσι ενώ στην Ινδία οι Ασούρα είναι οι Δαίμονες στον Ζωροαστριανισμό ο Αχούρα Μάζντα είναι ο καλός Θεός.

Οι επιστήμονες κατέληξαν στον συμπέρασμα ότι μεταξύ των δύο λαών αρχαίας Ινδίας και αρχαίων Περσών πρέπει να είχαν προηγηθεί πόλεμοι. Έτσι οι δύο πολιτισμοί θεοποίησαν και δαιμονοποίησαν ο κάθε ένας τον εαυτό τους και τον άλλον.

Ενώχ και οι Υιοί των Θεών ως έκπτωτοι Άγγελοι

Η θεολογία του Ενώχ για τους έκπτωτους αγγέλους προέρχεται κυρίως από το Βιβλίο του Ενώχ (1 Ενώχ), το οποίο είναι ένα αρχαίο ιουδαϊκό απόκρυφο κείμενο που χρονολογείται περίπου από τον 3ο έως τον 1ο αιώνα π.Χ. Το Βιβλίο του Ενώχ είχε μεγάλη επίδραση στον Ιουδαϊσμό και στον πρώιμο Χριστιανισμό, κυρίως για την κατανόηση της πτώσης των αγγέλων και την προέλευση του κακού.

Κεντρικά Στοιχεία για τους Έκπτωτους Αγγέλους στο Βιβλίο του Ενώχ

1. Η Πτώση των Αγγέλων

Σύμφωνα με το 1 Ενώχ (κεφ. 6-16), μια ομάδα αγγέλων, οι “Εγρήγοροι“ (στα ελληνικά σημαίνει “οι Άγρυπνοι” ή “Παρατηρητές”), υπό την ηγεσία του αρχηγού Σεμιαζά, αποφάσισαν να κατέβουν στη Γη.

Αυτοί οι άγγελοι ήρθαν σε σαρκική σχέση με τις ανθρώπινες γυναίκες και γέννησαν τους Νεφελίμ (γιγαντόσωμους και βίαιους απογόνους).
Αυτή η ένωση θεωρήθηκε ανταρσία κατά του Θεού, καθώς οι άγγελοι παραβίασαν τη θεϊκή τάξη της δημιουργίας.

2. Η Επιδρομή της Γνώσης

Οι έκπτωτοι άγγελοι όχι μόνο διέπραξαν αμαρτία μέσω των σχέσεών τους αλλά δίδαξαν στους ανθρώπους γνώσεις και τεχνικές που μέχρι τότε ήταν άγνωστες:

Μαγεία, μαντεία, αστρολογία
Κατασκευή όπλων και πολέμου
Καλλωπισμός και καλλυντικά (προώθηση της ματαιοδοξίας)
Αυτές οι γνώσεις είχαν ως αποτέλεσμα τη διάφθορά της ανθρωπότητας και τη διάδοση της αδικίας στη Γη.

3. Η Τιμωρία των Εγρήγορων

Η θεία αντίδραση στην αμαρτία των αγγέλων και των απογόνων τους (Νεφελίμ) περιγράφεται με δραματικό τρόπο:

Ο Θεός στέλνει τον Αρχάγγελο Ουριήλ, τον Γαβριήλ και τον Μιχαήλ για να παρέμβουν.
Οι Νεφελίμ εξολοθρεύονται μέσω του Κατακλυσμού του Νώε.
Οι έκπτωτοι άγγελοι αλυσοδένονται και ρίχνονται στα τάρταρα (ένα είδος υπόκοσμου) μέχρι την τελική κρίση, όπου θα λάβουν αιώνια τιμωρία.

4. Πνευματική Εξήγηση της Κατάστασης

Το Βιβλίο του Ενώχ παρουσιάζει τη ρήξη της ισορροπίας μεταξύ ουρανού και γης ως αποτέλεσμα της ανταρσίας των Εγρήγορων.

Οι έκπτωτοι άγγελοι συμβολίζουν την αλαζονεία και την ανυπακοή.
Οι άνθρωποι που παρασύρονται στη διαφθορά είναι υπεύθυνοι για την προσωπική τους πτώση, αλλά οι άγγελοι έχουν πρωταρχική ευθύνη για τη διασπορά της αμαρτίας.

Θεολογική Σημασία

Αιτία της Κακίας στον Κόσμο
Η πτώση των αγγέλων παρέχει μια εξήγηση για το πώς η αμαρτία και η διαφθορά μπήκαν στον κόσμο. Οι έκπτωτοι άγγελοι θεωρούνται υπεύθυνοι για την καταστροφή της θεϊκής αρμονίας.
Ο Ρόλος της Θείας Κρίσης
Η παρέμβαση του Θεού δείχνει τη δικαιοσύνη Του αλλά και την απόφασή Του να αποκαταστήσει την τάξη.
Η Συμβολική Σχέση
Οι Εγρήγοροι και οι Νεφελίμ αποτελούν σύμβολα του τρόπου με τον οποίο το κακό μπορεί να προκληθεί από την κατάχρηση της ελεύθερης βούλησης, είτε από αγγέλους είτε από ανθρώπους.

Σχέση με την Εβραϊκή και Χριστιανική Παράδοση

Στην Παλαιά Διαθήκη, η αφήγηση της Γένεσης 6:1-4 αναφέρει τους “γιους του Θεού” που ενώθηκαν με τις “θυγατέρες των ανθρώπων”, κάτι που σχετίζεται με την αφήγηση του Βιβλίου του Ενώχ.
Στην Καινή Διαθήκη, το Βιβλίο του Ενώχ επηρέασε τον Ιούδα (εδαφ. 6,14-15) και τη Β’ Πέτρου 2:4, όπου αναφέρεται η τιμωρία των αγγέλων.

Συμπέρασμα

Η θεολογία του Ενώχ για τους έκπτωτους αγγέλους παρουσιάζει έναν μύθο με βαθύτατο θεολογικό νόημα, εστιάζοντας στην ανταρσία, τη διαφθορά και την κρίση. Οι έκπτωτοι άγγελοι και οι Νεφελίμ λειτουργούν ως παραδείγματα του τι συμβαίνει όταν δημιουργήματα του Θεού παραβιάζουν τα όριά τους και καταχρώνται τη δύναμή τους.

Οι Γίγαντες και οι Υιοί τους στην αρχαία Ελληνική Θεολογία και ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα

Η αρχαία ελληνική μυθολογία προσφέρει ενδιαφέρουσες αφηγήσεις σχετικά με τους Γίγαντες, τους απογόνους τους και τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Παρακάτω αναλύω τις σημαντικές πτυχές των μύθων αυτών:

1. Δημιουργία των Γιγάντων

Οι Γίγαντες ήταν υπερφυσικά όντα με τεράστια δύναμη και ύψος, γνωστά κυρίως για την περίφημη Γιγαντομαχία, τη μάχη μεταξύ των Γιγάντων και των Ολύμπιων θεών. Η γέννησή τους προέρχεται από τη Γη (Γαία):

Αιτία Γέννησης: Όταν ο Δίας νίκησε τον Κρόνο και τους Τιτάνες, η Γαία, οργισμένη για τη φυλάκιση των Τιτάνων στα Τάρταρα, γέννησε τους Γίγαντες.
Γέννηση: Οι Γίγαντες γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού, το οποίο χύθηκε στη Γη όταν τον ευνούχισε ο Κρόνος με το δρεπάνι.
Χαρακτηριστικά: Οι Γίγαντες περιγράφονται ως όντα με ανθρώπινη μορφή αλλά με γιγαντιαίες διαστάσεις. Συχνά απεικονίζονται με φίδια αντί για πόδια.

2. Γιγαντομαχία και οι Υιοί των Γιγάντων

Η Γιγαντομαχία ήταν η επική σύγκρουση ανάμεσα στους Γίγαντες και τους Ολύμπιους θεούς. Οι Γίγαντες, υποκινούμενοι από την Γαία, επιτέθηκαν στον Όλυμπο για να ανατρέψουν τη νέα θεϊκή τάξη.

Υποστήριξη των Θεών: Οι θεοί είχαν τη βοήθεια του Ηρακλή, καθώς μια προφητεία έλεγε ότι μόνο ένας θνητός μπορούσε να σκοτώσει τους Γίγαντες.
Σημαντικοί Γίγαντες: Ο Εγκέλαδος, ο Πορφυρίωνας, ο Αλκυονέας ήταν μερικοί από τους γνωστότερους Γίγαντες.
Ήττα των Γιγάντων: Μετά από σκληρή μάχη, οι Ολύμπιοι, με τη βοήθεια του Ηρακλή, κατάφεραν να τους νικήσουν και να τους θάψουν κάτω από τη γη. Λέγεται ότι οι σεισμοί οφείλονται στην προσπάθεια των Γιγάντων να ξεφύγουν από την αιώνια φυλακή τους.

3. Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα

Ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα αποτελεί έναν ελληνικό μύθο που παραπέμπει σε παγκόσμιες παραδόσεις κατακλυσμού, όπως εκείνος του Νώε στην Παλαιά Διαθήκη.

Η Οργή του Δία: Ο Δίας εξοργίστηκε από την ασέβεια και τη διαφθορά των ανθρώπων και αποφάσισε να τους αφανίσει με έναν κατακλυσμό.

Στην ΩΓΥΓΙΑ τόμος Α στο κεφάλαιο για τους Γίγαντες, διαβάζουμε ότι από τους Γίγαντες γεννήθησαν χειρότεροι άνθρωποι και ο Δίας έκανε τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα για να καθαρίσει την Γη εκ τούτων των τεράτων…

Εκ δε του αίματος αυτών των Γιγάντων εγεννήθησαν άνθρωποι χειρότεροι εκείνων· όθεν ο Ζεύς

διώρισε τον κατακλυσμόν του Δευκαλίωνος, δια να καθαρίση την Γην εκ τούτων των τεράτων.

Δευκαλίων και Πύρρα: Ο Δευκαλίων, γιος του Προμηθέα, και η σύζυγός του, Πύρρα, προειδοποιήθηκαν από τον Προμηθέα ή έναν χρησμό του Δία.
Η Κιβωτός: Έφτιαξαν μια κιβωτό, με την οποία σώθηκαν από τα νερά του κατακλυσμού. Μετά από εννέα ημέρες και νύχτες, η κιβωτός προσάραξε στην κορυφή του όρους Παρνασσού.
Αναγέννηση της Ανθρωπότητας: Για να δημιουργήσουν ξανά το ανθρώπινο γένος, ο Δευκαλίων και η Πύρρα έριξαν πέτρες πίσω τους, όπως τους είχε πει ο θεός. Οι πέτρες που έριξε ο Δευκαλίων έγιναν άνδρες, ενώ αυτές που έριξε η Πύρρα έγιναν γυναίκες.

Σχέση των Μύθων

Ο μύθος των Γιγάντων και ο κατακλυσμός συνδέονται με την κοσμογονική αντίληψη της ελληνικής μυθολογίας, όπου η δημιουργία και η καταστροφή είναι κύκλοι που επαναφέρουν την τάξη και καθαρίζουν τον κόσμο από την ύβρη και την αταξία.

Απομυθοποίηση των μύθων

Οι Γίγαντες που γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού από την Γαία είναι οι άνθρωποι που είχαν πνευματική συνέχεια από τον Ουρανό.

Η διαφορά των Υιών των Θεών με τις θυγατέρες των ανθρώπων είναι ότι Υιοί Θεών ήταν οι λεγόμενοι βασιλιάδες ή ιερείς μύστες που ενωθήκαν ύστερα από τελετή με τον Θεό και έτσι έλαβαν τον τίτλο Υιοί Θεού/Θεών ή Άγγελοι στο μονοθεϊστικό πλαίσιο.

Όπως και να έχει μιλάμε για ανθρώπους μύστες που ενωθήκαν με γυναίκες που δεν ήταν μυημένες.

Οι Υιοί του Θεού ήταν μύστες που τέλεσαν ψυχική προβολή σε Θεία πεδία και ενώθηκαν πνευματικά με τον Θεό.

Όταν κάναν έρωτα με γυναίκες που δεν κατείχαν πνευματική γνώση δλδ δεν είχαν μυηθεί επικαλέστηκαν πνεύματα να μπουν μέσα τους κατά την ερωτική πράξη, αλλά αυτές δεν είχαν κάνει κάθαρση και οι πονηροί λογισμοί που γεννήθηκαν στο μυαλό τους πέρασαν στα τέκνα.

Επίσης χρησιμοποιούσαν την εισδοχή Θεϊκού Πνεύματος κατά τον έρωτα για να ενισχύσουν το σπέρμα τους και να κάνουν Θεϊκούς απογόνους μόνο που σπαταλούσαν το σπέρμα σε φιλήδονες πρακτικές και πήγαινε χαμένο και σπάνια το χρησιμοποιούσαν για τεκνοποιία.

Οι αρχαίοι άνθρωποι πίστευαν ότι αρχικά το Πνεύμα του Θεού ήταν εντός τους αλλά λόγο των φιλήδονων πρακτικών και σπατάλης του σπέρματος το Πνεύμα του Θεού τους εγκατέλειψε.

Γεν. 6,3 καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός· οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας, ἔσονται δὲ αἱ ἡμέραι αὐτῶν ἑκατὸν εἴκοσιν ἔτη.

Γεν. 6,3 Είδεν ο Θεός την σαρκικότητα αυτήν των ανθρώπων και είπε· “δεν θα παραμείνη πλέον το πνεύμα μου στους ανθρώπους τούτους, διότι κυριαρχούνται εξ ολοκλήρου από σαρκικά φρονήματα. Ολαι δε αι υπολειπόμεναι ημέραι της ζωής των θα περιορισθούν μόνον εις εκατόν είκοσιν έτη”.

Γεν. 6,4 οἱ δὲ γίγαντες ἦσαν ἐπὶ τῆς γῆς ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις· καὶ μετ᾿ ἐκεῖνο, ὡς ἂν εἰσεπορεύοντο οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ πρὸς τὰς θυγατέρας τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἐγεννῶσαν ἑαυτοῖς· ἐκεῖνοι ἦσαν οἱ γίγαντες οἱ ἀπ᾿ αἰῶνος, οἱ ἄνθρωποι οἱ ὀνομαστοί.

Τα τέκνα τους μυθολογικά ονομάστηκαν Γίγαντες. Στην πραγματικότητα ήταν άνθρωποι με ακάθαρτο πνεύμα και όταν μεγάλωσαν επιδίδονταν σε πράξεις μιαρές κατά της ζωής.

Στο σήμερα, ορισμένοι σύγχρονοι Σατανιστές της Black Metal μουσικής σκηνής έχουν πέσει ηθικά και πίνουν αίμα από ζώα και ανθρώπους, ασκούν μαύρη μαγεία, ασκούν ενεργειακό βαμπιρισμό και ενδίδουν στην μισανθρωπία και ισχυρίζονται ότι λατρεύουν το αρχαίο πνεύμα. Άραγε έχουν κάποια σχέση με τους Γίγαντες – Νεφελίμ, διότι αυτό το αρχαίο πνεύμα δεν είναι το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα που γνωρίζουμε …

Παρακάτω έγραψα ένα άρθρο που φαίνεται πως μια Αγγελική πράξη μπορεί να μετασχηματιστεί σε ενεργειακό βαμπιρισμό, διαβάστε

Αιθερικός έρωτας, αιθερική τροφή και διαστρευλώσεις αυτών …

Αυτοί οι Υιοί των Θεών ήταν οι Γίγνατες ή Νεφελίμ που ήταν στην πραγματικότητα βέβηλοι άνθρωποι αντίθεοι και μισάνθρωποι.

Από αυτά τα “τέρατα” αποφάσισε ο Δίας ή ο Γιαχβέ και στις δύο θεολογίες να καθαρίσει τον κόσμο με κατακλυσμό.

Η Ιουδαϊκή θεολογία αναφέρει τον κατακλυσμό του Νώε ενώ η Ελληνική μυθολογία αναφέρει τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα.

Όπως βλέπουμε πριν τους Γίγαντες ή τους υιούς των Γιγάντων δεν υπάρχουν εκπεσόντες.

Οι λεγόμενοι Κακοδαίμονες της αρχαία Ελληνικής μυθολογίας ή οι κακοί Δαίμονες στον Χριστιανισμό μπορούν να λογιστούν ως τα πνεύματα ή οι ψυχές των Γιγάντων και των υιών τους.

Επομένως εκτός της θεωρίας των πολέμων των λαών και την περιγραφή των αντιπάλων ως Θεοί/Δαίμονες έχουμε και αυτήν την εκδοχή του Ενώχ ή της Γιγαντομαχίας της αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας. Η οποία μας δίνει και την πληροφορία του πώς δημιουργήθηκε το Κακό και οι Κακοδαίμονες στην Γη.

Τελικό συμπέρασμα

Το κακό που προέρχεται τηλεπαθητικά ως λογισμοί προέρχεται από τους Κακοδαίμονες μυθολογικά ή αλλιώς τα πνεύματα των ανθρώπων που μυθολογηθήκαν ως Γίγαντες, ή υιοί Γιγάντων ή Νεφελίμ.

Η ηθική και πνευματική πτώση των ανθρώπων αυτών στα αρχαία χρόνια δημιούργησε το πεδίο των Αντίθεων στον Βουδδισμό, ή την φυλάκιση των ψυχών τους στον Τάρταρο κατά την αρχαία Ελληνική μυθολογία και την Εβραϊκή θεολογία.

Οι Εβδομήκοντα στην προσπάθεια μετάφρασης της Παλαιάς Διαθήκης στα Ελληνικά δημιούργησα ένα πλήθος παρερμηνειών.

Για παράδειγμα:

Ενώ ο Σατάν στην Εβραϊκή θεολογία είναι υπηρέτης του Γιαχβέ – Θεού να δοκιμάζει τους ανθρώπους για την κακία τους, ο Χριστιανισμός τον ταύτισε με το Κακό ως πρόσωπο και αντίθεο.

Αυτό όμως δεν συνάδει με την Εβραϊκή θεολογία.

Μια άλλη παρερμηνεία είναι η ταύτιση του αρχαίου Ελληνικού Θεού Εωσφόρου με το Κακό.

Στην αρχαία Ελληνική θεολογία ο Εωσφόρος είναι προμηνυτής του Θείου φωτός του Θεού Ήλιου και δεν είναι Κακοδαίμονας αλλά Αγαθοδαίμονας.

Έτσι ούτε ο Σατάν αλλά ούτε ο Εωσφόρος είναι προσωποποιήσεις του κακού αλλά ούτε είναι το ίδιο Ον. Διαβάστε σχετικά Σατάν, Δαίμονας Κακία, Αντίθεοι και Θεομάχοι

Οι Κακοδαίμονες προήλθαν από τους Γίγαντες ή Νεφελίμ και τους εκπεσόντες Αγγέλους μέσα στους οποίους δεν αναφέρεται ο Σατάν και ο Εωσφόρος.

Οι ψυχές των εκπεσόντων Υιών των Θεών και των απογόνων τους Γίγαντες / Νεφελίμ και των υιών των Γιγάντων είναι που εκπέσανε και γίνανε οι λεγόμενοι Κακοδαίμονες ή οι κακοί Χριστιανικοί Δαίμονες.

Αυτές οι ψυχές των ανθρώπων αυτών πέσαν σε δικό τους πεδίο.

Οι Έλληνες το ονομάζουν Τάρταρο.

Οι Εβραίοι Τάρταρο ή Αβυσσο και οι Βουδδιστές πεδίο των Ασούρα.

Το μέρος στο οποίο φυλακίστηκαν οι έκπτωτοι άγγελοι στα Εβραϊκά ονομάζεται “Σεολ” (שְׁאוֹל), ενώ σε ορισμένα άλλα κείμενα, ιδιαίτερα στο Βιβλίο του Ενώχ, αναφέρεται επίσης με τον όρο “Τάρταρος” (ελληνική επιρροή) ή ως “Άβυσσος”.

Αναλυτικά:

Σεόλ (שְׁאוֹל):
- Στην Εβραϊκή Βίβλο (Παλαιά Διαθήκη), το “Σεόλ” είναι το βασικό όνομα για τον τόπο των νεκρών, έναν σκοτεινό και βαθύ υπόκοσμο όπου πηγαίνουν οι ψυχές μετά τον θάνατο.
- Αν και δεν είναι αποκλειστικά “φυλακή” για έκπτωτους αγγέλους, θεωρείται μέρος προσωρινής φυλάκισης ή αναμονής.
Τάρταρος (Τάρταρος):
- Στο Βιβλίο του Ενώχ και σε ελληνικές πηγές που επηρέασαν το Ιουδαϊκό σκεπτικό, χρησιμοποιείται ο όρος “Τάρταρος”.
- Ο όρος αυτός έχει ελληνική προέλευση και εμφανίζεται στην ελληνική μυθολογία ως το βαθύτερο μέρος του Άδη, μια φυλακή για τους Τιτάνες και άλλες οντότητες.
- Στην Καινή Διαθήκη, ο όρος εμφανίζεται στην Β’ Πέτρου 2:4:
  
  “Ο Θεός δεν συγχώρεσε τους αγγέλους που αμάρτησαν, αλλά τους έριξε στον Τάρταρο και τους παρέδωσε σε δεσμά σκότους, όπου φυλάσσονται για κρίση.”
Άβυσσος (תְּהוֹם – Tehom):
- Το Βιβλίο του Ενώχ και άλλα απόκρυφα κείμενα αναφέρουν επίσης την “Άβυσσο” ως τόπο τιμωρίας και περιορισμού για τους έκπτωτους αγγέλους.
- Ο όρος Tehom σημαίνει “άβυσσος” ή “βάθος” στα Εβραϊκά και συνδέεται με το αρχέγονο χάος που περιγράφεται στη Γένεση (Γεν. 1:2).

Συνοπτικά:

Σεολ (Sheol): Ο υπόκοσμος ή τόπος των νεκρών στα Εβραϊκά.
Ταρταρός: Φυλακή για τους έκπτωτους αγγέλους, ιδιαίτερα στη Β’ Πέτρου και το Βιβλίο του Ενώχ.
Άβυσσος (Tehom): Ένας βαθύς και σκοτεινός τόπος τιμωρίας.

Στα εβραϊκά κείμενα και τις απόκρυφες παραδόσεις, τα ονόματα αυτά συνδέονται με την τιμωρία και φυλάκιση των εκπεσόντων αγγέλων εν αναμονή της τελικής κρίσης.

Η ιστορία των έκπτωτων