Ετικέτα: ψυχή

🔹 ΤΟ ΕΝ-ΑΓΑΘΟ: Η ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΠΗΓΗ Το Ἕν-Ἀγαθόν είναι για τον Πλωτίνο και τους μεταγενέστερους Νεοπλατωνικούς: Το «Ἀγαθόν» δηλώνει την υπερχειλίζουσα τελειότητα, την πληρότητα, την πηγή κάθε ζωής, τάξης, κάλλους, αλήθειας και νοημοσύνης. 🔹 Η ΑΓΑΘΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ: ΟΜΟΡΡΟΠΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΝΟΙΑ Η Αγαθότητα του Ἑνός δεν είναι απλώς μια ηθική καλοσύνη ή μια συναισθηματική Read more

Αν αποδίδει κάποιος τιμή προς ένα πρόσωπο ή Θεό είναι λατρεία προς αυτό το πρόσωπο διότι η πράξη της λατρείας είναι η αγάπη προς το πρόσωπο ή το Θείο. Επομένως δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ απόδοσης τιμών και λατρείας. Ο Χριστιανισμός λατρεύει – τιμά πολλά πρόσωπα όπως και ο αρχαίος Ελληνικός πολυθεϊσμός. Το επιχείρημά αυτό Read more

Η θεολογία της ψυχής στον Πρόκλο, τον Πλωτίνο και τον Πορφύριο αποτελεί θεμέλιο της νεοπλατωνικής μεταφυσικής, με κοινή ρίζα τον Πλάτωνα, αλλά και με σημαντικές αποχρώσεις και εξελίξεις στη σκέψη κάθε φιλοσόφου. Παρακάτω παρουσιάζεται μια συγκριτική και θεματικά οργανωμένη ανάλυση των βασικών σημείων της θεώρησης της ψυχής στους τρεις στοχαστές. 1. Πηγή και φύση της Read more

1. «Όπως ο Χρόνος είναι εικόνα της Αιωνιότητας…» Αυτό είναι δάνειο από τον Πλάτωνα, κυρίως από τον «Τίμαιο» (37d–38b), όπου δηλώνεται ότι ο χρόνος γεννήθηκε μαζί με τον ουρανό ως «κινητή εικόνα της αιωνιότητας» (εἰκών ἀϊδίoυ). Ο Χρόνος δεν είναι κάτι αφ’ εαυτού υπαρξιακά πρώτο, αλλά ένα μέσο μερικής συμμετοχής στο άχρονο, ένα «καθρέφτισμα» του Read more

Ἡ Ὑπερτάτη Ἀγαθότης ὡς Πηγή πάντων ◼ Πλωτῖνος (V.1.5):«Πάντα ἐκ τοῦ ἑνός· ὁμοίως δὲ καὶ ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ. Διὸ ἀναγκαῖον εἶναι τὸ ἓν καὶ τὸ ἀγαθὸν ταὐτόν.» Ἡ Ἀγαθότης, οὖσα ἡ πηγαία καὶ ἀενάως δημιουργικὴ δύναμις, τυγχάνει ἡ Πρώτη Ἀρχὴ καὶ Πρώτη Θεότης, οὐχ ὡς ἀόριστος ἔννοια καθ’ ὑπονοουμένην παρερμηνείαν τοῦ ὑπερουσίου καὶ ὑπέρλογου, ἀλλ’ Read more

Η αρχαία Διονυσιακή θεολογία περιλαμβάνει ένα από τα βαθύτερα και μυστηριωδέστερα θεολογικά και μυητικά σχήματα της αρχαιότητας, το οποίο συνδέει τον Θεό Διόνυσο με την ένωση του ανθρώπου και του θείου μέσω της συμμετοχής στο πάθος και την αναγέννηση του θεού. Βασικά σημεία αυτής της θεολογίας είναι: 1. Ο διαμελισμός του Διονύσου (σπαραγμός) Σύμφωνα με Read more

Σύγχρονη ρήση για την Θέωση ή την Πτώση της Ψυχής: «Ἡ πρὸς τὸ Ἕν νοητικὴ ἐλευθερία τῆς ψυχῆς ἢ θεουργικῶς ἀνατείνει πρὸς δημιουργικὴν ἔκφανσιν τοῦ Θείου, ἢ εἰς ἀπόνοιαν ἐκπίπτουσα καθίσταται θηριώδης καὶ θεομάχος, ἀντιτείνουσα τῷ ὄντως Θεῷ.» Ερμηνευτικά: Η απόδοση της ρήσης στη νεοελληνική, με σεβασμό στο νοηματικό και φιλοσοφικό της βάθος, έχει ως Read more

Τὸ Ἕν ἐστίν, ὃ ἄρχει τοῦ κόσμου, καὶ Πρῶτον Αἴτιον παντὸς ὄντος, ἀθανάτου τε καὶ θνητοῦ. Ἄχρονόν τε ὂν καὶ ἐξαίφνης ἐκπορεύει τὸ πεδίον τῶν Ἀθανάτων Ὄντων, ὃ καλοῦσιν οἱ φιλόσοφοι “Εἶναι”. Ἐντός τούτου τοῦ πεδίου ὑπάρχουσιν αἱ Ἐνάδες, ὁ Νοῦς, ἡ Παγκοσμία Ψυχή, καὶ οἱ Ἀθάνατοι Θεοί. Ὁ Ἀθάνατος Θεῖος Νοῦς νοεῖ τὰς Ἰδέας, Read more

Ο τελετουργικός φόνος ζώων στην αρχαία Ελλάδα ήταν μια συνήθης πρακτική στο πλαίσιο της θυσίας προς τους θεούς. Ωστόσο, ήδη από τα προκλασικά χρόνια, ορισμένα φιλοσοφικά και θρησκευτικά ρεύματα άσκησαν έντονη κριτική σε αυτή την πρακτική, θεωρώντας την αποτρόπαια και πνευματικά βλαβερή. Εδώ αναλύουμε τις κύριες θέσεις τριών σημαντικών ρευμάτων: των Πυθαγορείων, των Ορφικών και Read more