Ετικέτα: Πλάτων
-
Ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί καθ’ εικόνα του Παντός
Η ομοίωση του ανθρώπινου σώματος με τον Θείο Κόσμο είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στον Νεοπλατωνισμό και αντλείται από την Πλατωνική κοσμολογία, ιδίως από τον Τίμαιο του Πλάτωνα. Οι Νεοπλατωνικοί, ιδίως ο Πλωτίνος και ο Πρόκλος, ενίσχυσαν αυτή τη θεώρηση προσδίδοντας στο ανθρώπινο σώμα κοσμική σημασία και ιερότητα. Παρακάτω παρουσιάζονται αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα με πρωτότυπο κείμενο, μετάφραση Read more
-
Θεά Κακία, Κακοδαίμονες, λατρεία κακού και ανθρωποθυσίες στην αρχαία Ελλάδα
Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε θεσμική ή θρησκευτική λατρεία του «κακού» με τον τρόπο που ίσως φανταζόμαστε από άλλες θρησκευτικές παραδόσεις (π.χ. τον Σατανά στον Χριστιανισμό). Η Κακία και οι κακοδαίμονες (ή «κακοδαίμονες τύχες») αντιμετωπίζονταν ως προσωποποιήσεις κακών ιδιοτήτων ή συμφορών, όχι ως θεότητες άξιες τιμής ή λατρείας. Αντίθετα, οι Έλληνες απέφευγαν, καταδίκαζαν ή και Read more
-
Εισαγωγή στον Νεοπλατωνισμό
Ο Νεοπλατωνισμός είναι φιλοσοφικό ρεύμα που ξεκινά τον 3ο αιώνα μ.Χ. με τον Πλωτίνο και συνεχίζεται με τον Πορφύριο, τον Ιάμβλιχο, τον Πρόκλο και άλλους. Ενοποιεί και συστηματοποιεί την Πλατωνική φιλοσοφία με έντονα μεταφυσικά και θεουργικά στοιχεία. Παρακάτω παρουσιάζεται μια σύντομη περίληψη των βασικών θεματικών του: 1. Το Ένα (ή Αγαθό) 2. Νους (Νοῦς) 3. Read more
-
Επικλήσεις ψυχών, παρουσία φασμάτων (φαντασμάτων), εμφάνιση φωτεινών μορφών, πνευμάτων ή θεουργικών σημείων στον Πρόκλο
Ο Πρόκλος, ως κορυφαίος νεοπλατωνικός φιλόσοφος και θεουργός, κάνει αρκετές αναφορές σε φαινόμενα όπως επικλήσεις ψυχών, παρουσία φασμάτων (φαντασμάτων), εμφάνιση φωτεινών μορφών, πνευμάτων ή θεουργικών σημείων, κυρίως στα εξής έργα: 🔹 Σχόλια στον Πλάτωνα (ιδίως στον “Αλκιβιάδη”, “Παρμενίδη” και “Πολιτεία”) 🔹 Εις τον Πλάτωνος Κρατύλον Υπόμνημα (Σχόλια στον Κρατύλο) 🔹 Στοιχεία Θεολογίας (Elementatio Theologica) 🔹 Read more
-
Τα Σαμσαρικά βασίλεια-πεδία και τα πεδία του Γίγνεσθαι στον Πρόκλο
Τα Σαμσαρικά βασίλεια βασίζονται σε ανθρώπινα πάθη όπως το μίσος, ο θυμός, η απληστία, ο φόβος, η ισορροπία ανάμεσα σε ηδονή και πόνο, υπερηφάνεια, ζήλια, πνευματική οκνηρία κτλ. Μήπως αυτά τα υπαρξιακά πεδία είναι κατώτερα οντικά πεδία μέσα στο Γίγνεσθαι-Σαμσάρα και τα πεδία των Νοερών Θεών του Πρόκλου είναι πραγματικά τα πεδία των σοφών και Read more
-
Σύγκριση των Βουδικών πεδίων ύπαρξης με την κοσμολογία του Πρόκλου
Στον Βουδισμό, η ηθική ποιότητα του νου —δηλαδή οι προθέσεις, τα συναισθήματα και οι εσωτερικές καταστάσεις— συγκροτεί και καθορίζει την εμπειρία των όντων μέσα σε νοητικά ή υπαρξιακά πεδία (bhava / gati), που συχνά ερμηνεύονται ως τα “Έξι Πεδία Ύπαρξης” (σαμσαρικά βασίλεια). Αυτά τα πεδία δεν είναι μόνο μεταθανάτιοι κόσμοι, αλλά κυρίως νοητικές καταστάσεις που Read more
-
Υπάρχει Κόλαση στον Πρόκλο όπως στον Βουδισμό ;
Ο Πρόκλος δεν μιλά για «Κόλαση» με την έννοια τιμωρητικής μεταθανάτιας τιμωρίας όπως σε μεταγενέστερες θρησκείες, αλλά έχει σαφή θέση για την τύχη της ψυχής μετά τον θάνατο, τον καθαρκτικό κύκλο, και τη δικαιοσύνη των νόμων του σύμπαντος. Όμως η σύγκριση με τον Βουδισμό, και ειδικά με τις Κολάσεις (Naraka), είναι φιλοσοφικά γόνιμη — διότι Read more
-
Διαλογιστική Κάθαρσις για αναγωγή στο Εν
Η κοσμολογία κατά τον Νεοπλατωνικό Πρόκλο Η κοσμολογία του Νεοπλατωνικού φιλοσόφου Πρόκλου (5ος αι. μ.Χ.) αποτελεί ένα από τα πιο συστηματικά και εξελιγμένα παραδείγματα μεταφυσικής σκέψης του ύστερου Νεοπλατωνισμού. Επηρεασμένος από τον Πλωτίνο, τον Πορφύριο και κυρίως τον Ιάμβλιχο, ο Πρόκλος προσφέρει μια αυστηρά ιεραρχημένη και θεουργικά προσανατολισμένη θεώρηση του σύμπαντος. Βασικές Αρχές της Κοσμολογίας Read more
-
Τα 31 πεδία της ύπαρξης κατά τον Βουδισμό και η Νιρβάνα
Στον παραδοσιακό Βουδισμό (κυρίως στη σχολή Θεραβάδα), η κοσμολογία περιλαμβάνει 31 πεδία (ή επίπεδα) ύπαρξης, γνωστά ως “bhūmi”, “loka” ή “planes of existence”. Αυτά αντιπροσωπεύουν καταστάσεις ύπαρξης στις οποίες μπορούν να αναγεννηθούν οι αισθανόμενοι όντες (sattā), ανάλογα με το κάρμα τους. Ομαδοποιούνται σε τρεις βασικές σφαίρες: 🔻 1. Κάμα Λόκα (Kāma-loka) – Σφαίρα της επιθυμίας Read more
-
Η παρθενογένεση στην αρχαία ελληνική θεολογία
Παρθενογένεση υπάρχει στην αρχαία ελληνική μυθολογία, και μάλιστα είναι ένα μοτίβο που εμφανίζεται επανειλημμένα – συνήθως με θεές που γεννούν χωρίς σεξουαλική ένωση, είτε μέσω αυτογονίας είτε με παρέμβαση άλλης θεϊκής δύναμης. Η παρθενογένεση (χωρίς αρσενική συμμετοχή) χρησιμοποιείται συχνά για να τονίσει τη θεϊκή αυτοδυναμία, την καθαρότητα, ή την υπεροχή της μητέρας. Ακολουθούν σημαντικά παραδείγματα: Read more
