Κατηγορία: Ύμνοι

Ο διαλογισμός αυτός βασίζεται στην Πλωτινική εσωστρέφεια και νοητική ενδοσκόπηση. Σκοπός είναι να ησυχάσει ο νους και να σιγήσει ώστε να στρέψει την οπτική του προς τα ένδον για να βρεθεί μπροστά στην θέα του ίδιου του, του εαυτού και να βιώσει υπέρλογες νοητικές καταστάσεις όπως η αναγωγή στο Εν. Οι βασικές λειτουργίες του Νου Read more

Ακολουθεί ένα κείμενο διαλογισμού γραμμένο ως αρχαϊκός ύμνος, σε ύφος πλατωνικό, εμπνευσμένο από την εμπειρική πρακτική του βουδιστικού Βιπάσανα, τη σιγή και αδράνεια του νοός κατά Πλωτίνο, και τη βίωση του κενού ως ανάβαση στο Έν. Είναι γραμμένο σε αρχαϊκή ελληνιστική μορφή (όχι αυστηρά αττική) για ύφος υμνητικό: Ὕμνος εἰς τὴν ἡσυχίαν τοῦ Νοός καὶ Read more

Ο Πρόκλος, ως κορυφαίος νεοπλατωνικός φιλόσοφος και θεουργός, κάνει αρκετές αναφορές σε φαινόμενα όπως επικλήσεις ψυχών, παρουσία φασμάτων (φαντασμάτων), εμφάνιση φωτεινών μορφών, πνευμάτων ή θεουργικών σημείων, κυρίως στα εξής έργα: 🔹 Σχόλια στον Πλάτωνα (ιδίως στον “Αλκιβιάδη”, “Παρμενίδη” και “Πολιτεία”) 🔹 Εις τον Πλάτωνος Κρατύλον Υπόμνημα (Σχόλια στον Κρατύλο) 🔹 Στοιχεία Θεολογίας (Elementatio Theologica) 🔹 Read more

Ὦ Δήμητρ᾽ ἁγνή, χρυσόσταχυς ὡραία,Μήτηρ ἀέναος, τῆς ζωῆς τροφός,σὲ ὑμνοῦμεν φωνῇ καθαρᾷ καὶ δέει,ὡς σὺ καρποῖς γαῖαν πληροῖς καὶ βίον δίδως. Σὺ ἐδίδαξας βροτοὺς τέχνας μακάρους,πῶς ἐκ στάχυος πλᾶθος ἄρτου γενέσθαι,πῶς πυρὶ θάλπειν, ζυμοῦν καὶ πλάσσειν,ὡς ὁ καρπὸς γενήσεται σώμα τὸ σόν. Σὺ εἶ τὸ ἄροτρον, τὸ χθονὸς χάραγμα,σὺ ὁ ὀμβρὸς, ὁ ἥλιος, ἡ πνοὴ Read more

Ἀρετὴ, φωσφόρε ἀστέρα,καὶ λύχνε τῆς ψυχῆς ἁγνός,ἐκ τῶν ὀδῶν σου ὅστις πλανάται,σκότει δέδεται πικρῶς. Σὺ ἡγεμονεῖς τὰς πράξεις ἡμῶν,σὺ δὲ τὰς καρδίας λαμπρύνεις,ἀπὸ σοῦ πηγάζουσιν αἱ εὐδαίμονες ἡμέραι,ἁρμονίαν καὶ δίκην στηρίζουσα. Κακίαν μισεῖν δεῖ πάντας,ἄχθος ψυχῆς καὶ σώματος,βυθὸς ἀπώλειας, σκότος βαθεῖον,καὶ ἄβυσσος ἀπατηλῶν ὁδῶν. Ἀποτασσόμεθα τῇ Κακίᾳ,συντασσόμεθα τῇ Ἀρετῇ,τῇ βασιλίδι τῶν ἀγαθῶν,τῇ σωτηρίᾳ τοῦ βίου. Read more

Ὦ Ζεῦ, Ζωοποιέ, Πατὴρ καὶ Φῶς ἀέναον,Σὺ ὁ ὡς Πνεῦμα ἐνοικῶν ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων,Ζῇς ἐν ἡμῖν, μέτοχος πάσης χαρᾶς τε καὶ λύπης,Συνοδίτης τῇ συμφορᾷ καὶ τοῖς δεινοῖς τοῦ βίου. Δύναμις τῆς Ζωῆς, ἀνάσα καὶ φλὸξ αἰωνία,Σὺ ὁ λατρεύων τὸ ζῆν δωρεῖσθαι,Ὁ ἀγαπῶν τὸ ἐνοικεῖν ἐν παντὶ θνητῷ,Φωτίζεις τὴν ὕπαρξιν ἡμῶν τῷ ἁγίῳ φωτί Read more

Ὦ Ζεῦ παντοδύναμε, πάτερ θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων,σὺ ὁ θρόνος τῆς κοσμικῆς δυνάμεως,ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὦτοῦ μεγάλου ταξιδίου τῶν ψυχῶν, ὁ ἔνοικος τῆς ψυχῆς ἑκάστου ὄντος. Ἐν σοὶ ἡ πνοὴ, ἐν σοὶ ἡ ζωή,ἡ φλέγουσα σπίθα πᾶσης ὕπαρξης,καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ὡς ἀετὸς ἐπὶ τῶν ὑψηλῶν,φυλάσσει καὶ κυβερνᾷ τὰ Read more

Ἄκουσον, ὦ Φάνη, πρώτε γεννέτωρ,ἐκ τοῦ Ὠοῦ τοῦ θείου, λαμπρὸς θεὸς ἀείρροος,φῶς αἰώνιον, ζωῆς ἀρχηγέτα καὶ κόσμου. Χρόνε ἄναρχε, κυρίαρχε πάντων,ἐκ σοῦ ἡ Ἀνάγκη κυκλικῶς πλέκει τὰς μοίρας,συ ἐγέννησας τὸ Πρωταρχικὸν Ὠόν, πηγήν τοῦ παντός. Ὦ Φάνη, φέρων ἄστρων ἀριθμὸν καὶ κύκλων κόσμον,πνοὴν καὶ φῶς ἐχέων, πρὸς τὴν γῆν καὶ θάλασσαν ἡγούμενος,σὺ ἐκόσμησας τὸ χάος, Read more

Ὦ Ἄδωνι, τῆς βλαστήσεως παῖς θεῖος,ὃς ἐκ τῆς γῆς ἀνατέλλεις μετὰ ἄνθη τερπνὰ,καὶ πάλιν καταδύῃ ἐν τῷ χθονίῳ βασιλείῳ,τὴν ζωήν καὶ τὸν θάνατον ἐν σαυτῷ φέρων. Ὦ Ἀφροδίτη, χρυσοστέφανος θεά,ἡ τοῦ ἔρωτος καὶ τῆς ἀθανάτου κάλλους κρατοῦσα,ἐν ἀγκαλαῖς τὰς πληγάς σου ἔχουσακαὶ δάκρυα ἐπὶ τὸ ἔδαφος ἐκχέουσα. Ὅτε ἐπληγώθης, ὦ Ἄδωνι,ὑπὸ τοῦ κάπρου τοῦ ἀγρίου,ἐσείσθη Read more

Ὦ σεβαστὴ καὶ ἁγνὴ Θεά Ἑστία,ἡ κατὰ μέσον οἴκων θρονιζομένη,φύλαξ καὶ προστάτις τοῦ βίου τῶν ἀνθρώπων,οἰκουρὸς ἀεί, τὸ φῶς καὶ τὸ θερμὸν τοῦ πυρὸς προσφέρουσα. Ἐν σοὶ ἐδραῖα καὶ ἀσφαλῆ καθίσταταιτὰ δεσμὰ τῆς οἰκογενείας,καὶ ἐν σοὶ γαλήνη αἰωνίαἐμπνέεται εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων. Ἐκ τῆς πυρκαγίου σου σβέννυταιπᾶν κακὸν καὶ πᾶσα διχοστασία.Δὲξαι, ὦ θεία παρθένε,τὰς Read more