Κατηγορία: Αρχαία Ελλάδα

Η κοσμολογία κατά τον Νεοπλατωνικό Πρόκλο Η κοσμολογία του Νεοπλατωνικού φιλοσόφου Πρόκλου (5ος αι. μ.Χ.) αποτελεί ένα από τα πιο συστηματικά και εξελιγμένα παραδείγματα μεταφυσικής σκέψης του ύστερου Νεοπλατωνισμού. Επηρεασμένος από τον Πλωτίνο, τον Πορφύριο και κυρίως τον Ιάμβλιχο, ο Πρόκλος προσφέρει μια αυστηρά ιεραρχημένη και θεουργικά προσανατολισμένη θεώρηση του σύμπαντος. Βασικές Αρχές της Κοσμολογίας Read more

Παρακάτω περιγράφεται ένα νέο είδος διαλογισμού βασισμένο στην Βιπάσανα και στην κενότητα αλλά χωρίς το λάθος να ταυτίζεται ο παρατηρητής με την παροδικότητα του φαινομένου δηλαδή του παρατηρούμενου. Με την εμπειρία μέσα από τον διαλογισμό αυτό αποδεικνύεται πως υπάρχει το εγώ παρατηρητής και παροδικό είναι μόνο το φαινόμενο και η αντίληψη. Το λεγόμενο κενό δεν Read more

Στα Πυθαγόρεια μυστήρια οι μύστες έβγαζαν την ψυχή από το σώμα και πήγαιναν στην Βασιλεία των Ουρανών όπου ενωνόταν η ψυχή με το Πνεύμα του Ηλίου τον Νοητό Ήλιο και θεωνόταν. Στην συνέχεια η ψυχή γυρνούσε πίσω στο σώμα και γινόταν η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ του μύστη ως θεανθρώπου… Όταν άνοιξαν τα μυστήρια στα Ελληνιστικά χρόνια το Read more

Η θεολογία της Θεάς Δήμητρας συνδέεται βαθιά με τη ζωή, τη γονιμότητα και τον κύκλο της φύσης. Ως θεά της γεωργίας, η Δήμητρα εκπροσωπεί τη ζωτική δύναμη των φυτών, τη δύναμη που επιτρέπει στη γη να παράγει καρπούς και να διατηρεί τον κύκλο της ζωής. Η Δήμητρα ως Ζωτική Δύναμη των Φυτών Η θεά Δήμητρα Read more

Ὦ Δήμητρ᾽ ἁγνή, χρυσόσταχυς ὡραία,Μήτηρ ἀέναος, τῆς ζωῆς τροφός,σὲ ὑμνοῦμεν φωνῇ καθαρᾷ καὶ δέει,ὡς σὺ καρποῖς γαῖαν πληροῖς καὶ βίον δίδως. Σὺ ἐδίδαξας βροτοὺς τέχνας μακάρους,πῶς ἐκ στάχυος πλᾶθος ἄρτου γενέσθαι,πῶς πυρὶ θάλπειν, ζυμοῦν καὶ πλάσσειν,ὡς ὁ καρπὸς γενήσεται σώμα τὸ σόν. Σὺ εἶ τὸ ἄροτρον, τὸ χθονὸς χάραγμα,σὺ ὁ ὀμβρὸς, ὁ ἥλιος, ἡ πνοὴ Read more

Ἀρετὴ, φωσφόρε ἀστέρα,καὶ λύχνε τῆς ψυχῆς ἁγνός,ἐκ τῶν ὀδῶν σου ὅστις πλανάται,σκότει δέδεται πικρῶς. Σὺ ἡγεμονεῖς τὰς πράξεις ἡμῶν,σὺ δὲ τὰς καρδίας λαμπρύνεις,ἀπὸ σοῦ πηγάζουσιν αἱ εὐδαίμονες ἡμέραι,ἁρμονίαν καὶ δίκην στηρίζουσα. Κακίαν μισεῖν δεῖ πάντας,ἄχθος ψυχῆς καὶ σώματος,βυθὸς ἀπώλειας, σκότος βαθεῖον,καὶ ἄβυσσος ἀπατηλῶν ὁδῶν. Ἀποτασσόμεθα τῇ Κακίᾳ,συντασσόμεθα τῇ Ἀρετῇ,τῇ βασιλίδι τῶν ἀγαθῶν,τῇ σωτηρίᾳ τοῦ βίου. Read more

Ὦ Ζεῦ, Ζωοποιέ, Πατὴρ καὶ Φῶς ἀέναον,Σὺ ὁ ὡς Πνεῦμα ἐνοικῶν ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων,Ζῇς ἐν ἡμῖν, μέτοχος πάσης χαρᾶς τε καὶ λύπης,Συνοδίτης τῇ συμφορᾷ καὶ τοῖς δεινοῖς τοῦ βίου. Δύναμις τῆς Ζωῆς, ἀνάσα καὶ φλὸξ αἰωνία,Σὺ ὁ λατρεύων τὸ ζῆν δωρεῖσθαι,Ὁ ἀγαπῶν τὸ ἐνοικεῖν ἐν παντὶ θνητῷ,Φωτίζεις τὴν ὕπαρξιν ἡμῶν τῷ ἁγίῳ φωτί Read more

Ὦ Ζεῦ παντοδύναμε, πάτερ θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων,σὺ ὁ θρόνος τῆς κοσμικῆς δυνάμεως,ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος, τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὦτοῦ μεγάλου ταξιδίου τῶν ψυχῶν, ὁ ἔνοικος τῆς ψυχῆς ἑκάστου ὄντος. Ἐν σοὶ ἡ πνοὴ, ἐν σοὶ ἡ ζωή,ἡ φλέγουσα σπίθα πᾶσης ὕπαρξης,καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ὡς ἀετὸς ἐπὶ τῶν ὑψηλῶν,φυλάσσει καὶ κυβερνᾷ τὰ Read more

Η ιδέα ότι οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν τα είδωλα ή την ύλη αντί για τους νοητούς θεούς είναι μια συκοφαντία που προέκυψε κυρίως από τον χριστιανικό απολογητικό λόγο κατά την περίοδο της εξάπλωσης του χριστιανισμού. Αυτό το αφήγημα χρησιμοποιήθηκε για να υποβαθμίσει και να απαξιώσει τη θρησκευτική και φιλοσοφική παράδοση της αρχαίας Ελλάδας, προκειμένου να Read more