Υιοί Θεών

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Η έννοια των “Υιών του Θεού” στα αρχαία ελληνικά μυστήρια συνδέεται με την ένωση του ανθρώπου με το θείο μέσω της μύησης και της πνευματικής ανύψωσης.
Στα πλαίσια των μυστηριακών παραδόσεων, όπως τα Ελευσίνια, τα Ορφικά ή τα Πυθαγόρεια μυστήρια, οι μύστες επιχειρούσαν να βιώσουν την ανώτερη πραγματικότητα
και την ένωση με τους Θεούς, αποκτώντας έτσι μια θεϊκή ταυτότητα.

Ο ρόλος της μύησης
Η μύηση στα μυστήρια είχε ως σκοπό τη διεύρυνση της συνείδησης και την πρόσβαση σε ανώτερα πνευματικά πεδία.
Μέσω συγκεκριμένων τελετουργιών, ασκήσεων και εσωτερικών εμπειριών, οι μύστες μπορούσαν να ξεπεράσουν
τα όρια της υλικής ύπαρξης και να προσεγγίσουν τον κόσμο του θείου.
Όταν ο μύστης βίωνε αυτήν τη θεία επαφή ή ένωση, θεωρούνταν ότι είχε γίνει “Υιός του Θεού” με τον οποίο συνδέθηκε.
Αυτό σήμαινε μια μετουσίωση της ψυχής σε Θεία.

Στην αρχαιοελληνική σκέψη, η ανθρώπινη ψυχή είχε θείο σπέρμα, και η ένωση με τους Θεούς ήταν ένας τρόπος να εκπληρώσει τη θεία της καταγωγή.
Αυτή η ένωση επιτυγχανόταν μέσω:

Τελετουργιών καθαρμού: Απομάκρυνση των πνευματικών ρύπων.
Γνώσης και φιλοσοφίας: Ο δρόμος της σοφίας οδηγούσε στην αποκάλυψη του θείου.
Μυστηριακών εμπειριών: Μέσω τελετών, όπως η “μύηση” στον κάτω κόσμο ή η συνάντηση με τον Θεό.

Οι Υιοί των Θεών αντιπροσώπευαν τους ανθρώπους που είχαν επιτύχει την ανύψωση της ψυχής και είχαν γίνει “όμοιοι Θεοί”, μια θεμελιώδη ιδέα της ελληνικής θρησκευτικής φιλοσοφίας.

Αυτό το μοντέλο πνευματικής αναζήτησης και ένωσης με το θείο αποτελεί κοινό σημείο των αρχαίων ελληνικών μυστηρίων με πολλές άλλες παραδόσεις,
αναδεικνύοντας τη βαθιά σχέση μεταξύ θρησκείας, φιλοσοφίας και ανθρωπολογίας στον αρχαίο κόσμο.

Θεϊκή Καταγωγή των Βασιλέων

Η ιδέα των βασιλιάδων που θεωρούνταν θεοί και είχαν σχέσεις με γυναίκες, τεκνοποιώντας “Υιούς του Θεού”.

Στον αρχαίο κόσμο, σε κάποιους πολιτισμούς, η ένωση της ψυχής με κάποιο Θεό σε πνευματικό πεδίο μέσω των μυστηρίων
έδινε τον τίτλο του Θεού στον μύστη και όχι του Υιού του Θεού.

Σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς, οι βασιλείς θεωρούνταν είτε άμεσοι απόγονοι θεών είτε θεοί εν ζωή.
Αυτή η ιδέα υποστήριζε τη θεϊκή νομιμοποίηση της εξουσίας τους.

Παραδείγματα περιλαμβάνουν:
Αίγυπτος: Οι Φαραώ θεωρούνταν “υιοί του Ρα” ή άλλων θεών. Ορισμένοι Φαραώ γεννήθηκαν μέσω της ένωσης βασιλέων-“θεών” (μυστών) με θνητές γυναίκες.
Μεσοποταμία: Οι βασιλείς, όπως ο Γκιλγκαμές, παρουσιάζονταν συχνά ως ημίθεοι, αποτέλεσμα ένωσης “θεών”-μυστών και ανθρώπων.
Ελλάδα: Πολλοί ηγεμόνες διεκδικούσαν θεϊκή καταγωγή.
Ο Μέγας Αλέξανδρος, για παράδειγμα, ισχυριζόταν ότι ήταν γιος του Δία, ενώ στην ελληνική μυθολογία οι σχέσεις του Δία με θνητές γυναίκες
(π.χ. Αλκμήνη, μητέρα του Ηρακλή) ήταν συχνό θέμα.

Οι Υιοί των Θεών δημιουργούνταν με δύο τρόπους.
Είτε ο βασιλιάς ήταν μύστης και τελούσε ψυχική προβολή σε Θείο πεδίο και ενωνόταν με κάποιο Θεό ή Θεά όπως η σταγόνα στην θάλασσα και έτσι έπαιρνε τον μυητικό
τίτλο Υιός του Θεού, είτε κατά την διάρκεια του έρωτα επικαλούταν Θεότητα όπου τον καταλάμβανε μέσω της θεουργικής είσκρισης και έκανε έρωτα με την γυναίκα του
βασίλισσα που και αυτή καταλαμβανόταν από αντίστοιχη Θεϊκή οντότητα και το παιδί που θα γεννούσαν θα ήταν κάποια εξέχουσα προσωπικότητα πολύ πιθανόν ο διάδοχος βασιλιάς ή βασίλισσα.
Αυτά τα τέκνα που γεννιόνταν ύστερα από ιερογαμία ονομάζονταν Υιοί Θεού, του Θεού και της Θεάς που λάβανε μέρος στην ερωτική πράξη των θνητών βασιλέων.

Για παράδειγμα Ιερογαμία θνητού βασιλιά-αρχιιερέα που είχε τελέσει είσκριση πνεύματος εντός του και στην συνέχεια έκανε έρωτα με γυναίκα,
λέγωντας έτσι ότι ο “Δίας” έσμιξε με γυναίκα θνητή.

Ινδία: Κατά την Ταντρική παράδοση οι Ταντρικοί μύστες άνδρας-γυναίκα επικαλούνται Θεούς που εισέρχονται στα σώματα τους
και στην συνέχεια κάνουν έρωτα-διαλογισμό.
Τα τέκνα που γεννιούνται από την Ταντρική ένωση θεωρείται ότι έχουν θεϊκές δυνάμεις και είναι άξιοι
να γίνουν Βασιλείς, Ιερείς, ή άλλα εξέχοντα πρόσωπα της κοινωνίας.

Παρακάτω στο βίντεο φαίνεται η Ταντρική παράδοση της Ιερογαμίας σε αναπαράσταση με τους Ταντρίκας να φοράν τα ρούχα τους. Στην πραγματική Ιερογαμία οι Ταντρίκας τελούσαν το Μυστήριο του Ιερού Έρωτα. Εδώ η Τελετή της Τάντρα ονομάζεται Κύκλος του Φωτός αναφερόμενοι στον αιθέρα που διαπερνά όλα τα τσάκρα κατά την ερωτική ένωση ως Φως.