Ὦ Δήμητρ᾽ ἁγνή, χρυσόσταχυς ὡραία,
Μήτηρ ἀέναος, τῆς ζωῆς τροφός,
σὲ ὑμνοῦμεν φωνῇ καθαρᾷ καὶ δέει,
ὡς σὺ καρποῖς γαῖαν πληροῖς καὶ βίον δίδως.
Σὺ ἐδίδαξας βροτοὺς τέχνας μακάρους,
πῶς ἐκ στάχυος πλᾶθος ἄρτου γενέσθαι,
πῶς πυρὶ θάλπειν, ζυμοῦν καὶ πλάσσειν,
ὡς ὁ καρπὸς γενήσεται σώμα τὸ σόν.
Σὺ εἶ τὸ ἄροτρον, τὸ χθονὸς χάραγμα,
σὺ ὁ ὀμβρὸς, ὁ ἥλιος, ἡ πνοὴ τῶν ἀνέμων,
σὺ δὲ καὶ ὁ στάχυς, ὁ ἀκμὴν κυμαινόμενος,
ὃν θερίζει βραχίων ἐκτεταμένος.
Ἀλλ᾽ ὥσπερ ῥίζα φυτοῦ βαθεῖαν ὑπὸ γαῖαν
εἰς τὸ πεδίον τὸ ὑποχθόνιον ἐμβαίνει,
οὕτως καὶ ψυχαὶ τῶν βροτῶν κατέρχονται,
ἵνα ἐν σώμασιν γήινων δεσμοῖς ἐνδεθῶσιν.
Καὶ ὁρᾷς, ὦ Θεά, ὅτι ἐκ σκότους φύεται βίος,
καὶ τὸ κρυφὸν γίνεται δόξα ἡλίου,
ὡς σπέρμα κρυπτόμενον ἔνδον χθονός
ἀναβαίνει καὶ γίνεσθαι στάχυς, ὀλβίων τροφή.
Χωροῦσι ἄνθη εἰς φῶς λαμπρὸν ἀκτῖνος,
καὶ καρποφορεῖ τὸ φυτόν ἐν ὥρᾳ τέλειᾳ,
ἐκδιδόντα τὸ σπέρμα τὸ ἄγιον τῇ γῇ,
ὥσπερ ψυχαὶ ἐκ τῶν σωμάτων ἀποτίθενται.
Εὐλόγει ἡμᾶς, ὦ Θεὰ πανεύφημε,
καὶ δὸς πλοῦτον ἐν τοῖς ἀγροῖς ἡμῖν,
ὅπως ἐν τιμῇ σοι τελῶμεν χοροὺς,
καὶ ἐν παννυχίοις τὸ ὄνομά σου κλῶμεν.
χαῖρε, Δήμητρ᾽, σῶμα ἡμῶν καὶ ψυχή,
ὡς ἄρτος σὺ τρέφεις τὸ σπέρμα τὸ θνητόν,
καὶ ἐκ σοῦ ἡ ζωὴ ῥεῖ ὥσπερ ποταμός,
ἐκ τῆς χθονός ἄχρι τῶν ἀθανάτων ἄστρων.
