Εἰς Δήμητραν

Σὺ, ἡ ἀνάψασα λαμπάδα
ἐκ τῆς Αἴτνης
καὶ περιερχομένη
καθ’ ὅλην τὴν γῆν
ἡμέραν καὶ νύκτα,
ζητοῦσα τὴν θυγατέρα σου.

Καὶ ὅτε ὁ Ἥλιος
ἐφανέρωσέ σοι τὴν φοβερὰν μοῖραν αὐτῆς,
ἐκάθισας καὶ ἔθρηνησας
ἐπὶ τῆς ἀγέλαστου πέτρας.

Σε ἐφιλοξένησεν ὁ Κελεὸς
καὶ ἀνέτρεφες τὸν Δηΐφοντα,
βουλομένη ἵνα ποιήσῃς αὐτὸν ἀθάνατον,
ἀλλ’ ὅτε σε εἶδεν ἡ Μετάνειρα,
οὐκ ἐπρόλαβες νὰ ἐπιτελέσῃς τὸ ἔργον σου.

Σὺ, Θεὰ τῆς ζωῆς,
ἡ ἔχουσα θυγατέραν,
ἣν ὁ Ζεὺς ἐφύτευσεν ἐν Ἅιδῃ,
ὥσπερ οἱ Θεοὶ φυτεύουσι
τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων
ἐν τοῖς γηΐνοις σήμασιν,
ἐπιθυμεῖς τὴν ἀνάστασιν
καὶ τὴν ἐπάνοδον τῆς θυγατρὸς σου
εἰς τὸν Οὐρανόν.

Οὕτω καὶ οἱ ἄνθρωποι,
οἱ πλησίον τοῖς Θεοῖς ὄντες,
ἐπιθυμοῦσι νὰ ἐπιστρέψωσι
εἰς τὴν φωτεινὴν πατρίδα αὐτῶν,
ἀλλὰ ἡ Μοῖρα
καὶ ἡ Ἀνάγκη τοῦ Διός
ἀναγκάζει αὐτοὺς
ἕν μέρος τοῦ χρόνου νὰ θάπτωνται
ἐν τοῖς σήμασιν αὐτῶν,
καὶ ζωὴν νὰ δίδωσι
εἰς τὴν γηΐνην ὕλην,
καὶ ἕν μέρος τοῦ χρόνου νὰ ἀνίσταται
καὶ πάλιν νὰ ἐγγίζωσι
τὸν Θεῖον σπινθῆρα.

Ὦ σὺ, Θεά,
Ἀγνοπόλος, Ἀγλαόκαρπος,
Δρεπανοφόρος, Θερμησία,
Θεσμία, Κουροτρόφος,
Λουσία, Πολυτίμητος,
Πολυμέδιμνος,
Πλουτοδότειρα, Σπερμία,

Φρόντιζε τὰς ψυχὰς ἡμῶν
ἐν τῷ ταξιδίῳ αὐτῶν
εἰς τὰ θνητὰ σώματα,
καὶ γένου βοηθὸς
τοῦ ἐναρέτου βίου ἡμῶν,
καὶ ἀρωγὸς
τῆς ἀναστάσεως τῶν ψυχῶν ἡμῶν.